Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Πρόσωπο που έσβησαν οι γραμμές του από τον ορίζοντα των βλεμμάτων.





Ένα χέρι. Να ένα χέρι μόνο του που χαϊδεύει ένα μάτι. Ένα μάτι μόνο του που βλέπει ένα πρόσωπο. Ένα πρόσωπο μόνο του στραμμένο στο χέρι. Στο χέρι που χαϊδεύει το μάτι. Ένα άλλο μάτι πίσω από το άλλο χέρι. Το άλλο χέρι χαϊδεύει ένα άλλο μάτι. Το κρατάει στο ίδιο ύψος με το άλλο χέρι που κρατάει το άλλο μάτι. Δυο χέρια που καλύπτουν τα μάτια. Που καλύπτουν το πρόσωπο. Πρόσωπο που θέλει να χαθεί να μην είναι εκεί. Πρόσωπο που προσπαθεί να σβήσει τις γραμμές του από τον ορίζοντα των βλεμμάτων.

Μια ρωγμή, μια ρωγμή στο ένα χέρι αφήνει να στάξει ένα δάκρυ. Ένα δάκρυ που στάζει, γίνεται λίμνη, μια λίμνη που το άλλο μάτι δεν βλέπει γιατί το κρύβει το άλλο χέρι. Μια λίμνη οριζόντια που το πρόσωπο βουτάει επάνω της. Μέσα της προσπαθεί να αλλοιώσει τα χαρακτηριστικά του. Πρόσωπο που προσπαθεί να σβήσει τις γραμμές του από τον ορίζοντα των βλεμμάτων.

Ξαφνικά άλλα χέρια ορμάνε πάνω στα μάτια, ξένα χέρια που φυτρώνουν στο κενό, που κουνάνε τα δάκτυλα υποστηρίχτηκα και μετά μάτια, μάτια που φτερουγίζουν από τις παλάμες, κοιτάνε τα κρυμμένα μάτια Εκείνα δεν θέλουν να τα δουν. Μένουν κρυμμένα πίσω από τα χέρια. Χέρια χαϊδεύουν τα χέρια διότι θέλουν να δουν τα μάτια. Και το πρόσωπο με τις θολές γραμμές μεταφέρεται και αυτό. Πρόσωπο που προσπαθεί να σβήσει τις γραμμές του από τον ορίζοντα των βλεμμάτων.

Και να το στόμα του δεν είναι μόνο του που δεν είναι ένα, είναι πολλά στόματα σε ένα. Και να τα στόματα. Στόματα που ανοίγονται κάτω από τα μάτια. Στόματα που ουρλιάζουν χωρίς ήχο. Που τεντώνονται ανοιχτά με δόντια εκτεθειμένα στα κενά βλέμματα. Που είναι κρυμμένα πίσω από παλάμες. Που ανεβαίνουν την ακινησία του δρόμου. Όλα μια συνοδεία προχωράνε ακίνητα στο χρόνο, ακίνητα στο χώρο , ακίνητα στην προσπάθεια να μην δουν αυτό που περιμένει στην άκρη της μητρικής λίμνης των δακρύων. Να μην δουν το πρόσωπο που προσπαθεί να σβήσει τις γραμμές του από τον ορίζοντα των βλεμμάτων.

Κανένα χάδι δεν μπορεί να ημερέψει το μάτι, κανένα χάδι δεν μπορεί να ημερέψει το στόμα. Μένει έτσι ανοιχτό να ουρλιάζει χωρίς ήχο, με μια φωνή που πέτρωσε και έμεινε ακίνητη, ακούνητη ανάμεσα σε αυτό και το κόσμο. Πάνω σε αυτή στηρίζονται τα χέρια που κρύβουν τα μάτια, που κρύβουν το πρόσωπο και μόνο το χρυσό ρυάκι των μητρικών δακρύων θα λαμπυρίζει για πάντα μέσα στο σκοτάδι που κατεβαίνει από πάνω του, για μην δουν το πρόσωπο που προσπαθεί να σβήσει τις γραμμές του από τον ορίζοντα των βλεμμάτων.

Στο Σπύρο που έφυγε μια τελευταία τετάρτη του Μαΐου νομίζοντας πως είχε πάρει το δρόμο προς την ζωή ενώ είχε πάρει το δρόμο του θανάτου

Πίνακας: Francis Macon

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Πωλητές Σκιών και Πελάτες του Παραδείσου


 





         Ονειρικοί δρόμοι που απλώνονται πάνω στις τζαμαρίες επουράνιων καταστημάτων ευτυχίας. Ξεδιπλώνουν βήματα νεανικά των γερασμένων ανθρώπινων σκιών που στέκονται κρεμασμένες στο τοίχο του παράδεισου. Βιαστικοί πορφυρογέννητοι μεταξοσκώληκες, σκαρφαλώνουν στα ελεύθερα διαστήματα που χωρίζουν τους πελάτες μεταξύ τους καθώς προσπαθούν να ξεκρεμάσουν τον ίσκιο τους από το τοίχο και να τον ακουμπήσουν στο πάγκο της αγοράς την ώρα που θα περνάνε οι αξιολογητές του μέλλοντος.
       Με αυτό το τρόπο υφαίνεται το δίχτυ της ζωής καθώς οι μαρτυρίες από το παρόν είναι χωμένες μέσα στα απόκρημνα τοπία που διάβηκαν οι σκιές των ανθρώπων για να φτάσουν μέχρις εδώ. Φωνούλες αγγέλων τρέχουν να μαζέψουν τα παιδιά που δεν γεννήθηκαν ακόμα. Φωνούλες χρωματιστές, ήχοι από μια ζωή που δεν έχουν γνωρίσει και που θα ήθελαν να μάθουν πριν πατήσουν στην σκοτεινή πλατφόρμα της. Με αυτές τις φωνούλες θα αγοράσουν κομμάτια από τις αξίες που πουλάνε οι πωλητές σκιών, οδοιπόροι του παραδείσου πάνω στους πάγκους της επουράνιας αγοράς.
     Αξίες κρυμμένες που πρέπει να τις ανακαλύψεις, να χωθείς μέσα στην σκιά του παρελθόντος για να περάσεις στο μέλλον που είναι καλά χωμένο στην φαντασίωση του κάθε πωλητή σκιών. Πρέπει κάθε αγέννητο παιδί να βρει την κατάλληλη ερώτηση που θα ξεκλειδώσει τον πωλητή και συγχρόνως θα ξεκλειδώσει και την πόρτα του παραδείσου για να μπορέσει να περάσει ο πωλητής, και να γίνει πελάτης αφήνοντας τον ίσκιο να τον φορέσει το παιδί και με αυτόν να κατέβει το μονοπάτι των δακρύων που αντανακλούν τις χαρές για τις οποίες θα πολεμήσει στην ζωή που το περιμένει.
     Ατελείωτες ερωτήσεις κρέμονται πάνω στο στερέωμα και το μόνο που χρειάζεται είναι η απόφαση της διαλογής.
      Βασικά εκείνο που επείγει, είναι για τους πωλητές των σκιών να πουλήσουν την σκιά όσο πιο γρήγορα μπορούν, ενώ για τα αγέννητα παιδιά να αγοράσουν την σκιά που μέσα της θα βρουν τα καλύτερα μυστικά της ζωής. Το νόμισμα της συνδιαλλαγής είναι η αθωότητα που σκορπάν οι φωνές των αγγέλων που μάζεψαν τα αγέννητα παιδιά στους κάμπους της προσμονής. Η αθωότητα που κυλάει σαν ποτάμι από τα παιδικά μάτια και οι πωλητές σκιών πρέπει να μαζέψουν προσεκτικά και να το κάνουν κουβέντες που θα αφήσουν στην πόρτα του παραδείσου. Με τον ίδιο τρόπο τα αγέννητα παιδιά θα χωθούν μέσα στις σκιές και θα διαπεράσουν τα απόκρημνα τοπία που είχαν περάσει οι ίδιες, για να φθάσουν και αυτά γερασμένα πλέον να κρεμάσουν την σκιά στο τοίχο του παραδείσου και να περιμένουν αγέννητα παιδιά να έρθουν να την διαλέξουν.

φωτο: Daniel Papineau

Τι χρώμα είμαι.










Τα βράδυ βλέπω όνειρα που δεν τα θυμάμαι το πρωί, αλλά μου μένει μια αίσθηση που την κρατάω όλη την ημέρα Προσπαθώντας να εντοπίσω τι συνέβαινε σε εκείνο το όνειρο, αρχίζω να φαντάζομαι τι μπορεί να ήταν από ένα κομμάτι ανάμνησης και κάνω ένα καινούργιο όνειρο που δεν ξέρω αν μοιάζει με το νυχτερινό.
Το μόνο που θυμόμουν από αυτό το όνειρο ήταν μια άκρη ενός φορέματος και επειδή δεν θυμόμουν το χρώμα είπα ότι ήταν ροζ. Τι ωραίο το ροζ χρώμα; Πόσα πράγματα είναι ροζ και δεν τα βλέπουμε, τα προσπερνάμε διότι νομίζουμε ότι είναι γκρι αλλά είναι ροζ.
Καλά το πορτοκαλί έρχεται και αυτό στο μυαλό μου, τώρα που το σκέπτομαι και μπαίνω σε ένα δίλημμα, αλλά αν εμπλέξω το ροζ με το πορτοκαλί, τότε βλέπω και λίγο θαλασσή, και μετά λίγο πράσινο και μετά κάθε πρόσωπο που φαντάζομαι, φοράει και ένα διαφορετικό χρώμα και τότε τρέχω να βρω ένα καθρέφτη για να δω εγώ τι χρώμα είμαι.

Οι ηλεκτρικοί μάγκες

Οι ηλεκτρικοί μάγκες με τις πρίζες στα χέρια. Με πέτσινους γιακάδες σηκωμένους. Τζίν καλυμμένα στα μπούτια τους. Κεφάλια σκυμμέν...