Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010



Τ' όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη.

Τ' όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη.

Τα λόγια της αγάπης κάτω απ' τα δέντρα,

είναι η ειρήνη....


Ο πατέρας που γυρνάει τ' απόβραδο μ' ένα

φαρδύ χαμόγελο στα μάτια

μ' ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτα

κ' οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του

είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού που

παγώνει το νερό στο παράθυρο,είναι η ειρήνη.


Όταν οι ουλές απ' τις λαβωματιές κλείνουνστο πρόσωπο του κόσμου

και μες στους λάκκους πούσκαψαν οι οβίδες

φυτεύουμε δέντρακαι στις καρδιές πού

καψε η πυρκαϊά δένει ταπρώτα της μπουμπου και η ελπίδακ' οι νεκροί

μπορούν να γείρουν στο πλευρότους και να κοιμηθούν δίχως παράπονο

ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους τουκάκου,είναι η ειρήνη.


Ειρήνη είναι η μυρωδιά του φαγητού το

βράδι,τότε που το σταμάτημα του αυτοκίνητου στο

δρόμο δεν είναι φόβος,

τότε που το χτύπημα στην πόρτα σημαίνει

φίλος,

και το άνοιγμα του παραθύρου κάθε ώρασημαίνει ουρανός

γιορτάζοντας τα μάτια μας με τις μακρινές

καμπάνες των χρωμάτων του,

είναι η ειρήνη.


Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κ' ένα

βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.

Τότε που τα στάχυα γέρνουν τό

να στ' άλλολέγοντας: το φως, το φως, το φως,

και ξεχειλάει η στεφάνη του ορίζοντα φως

είναι η ειρήνη.

Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να

γίνουν βιβλιοθήκες,τότε που ένα τραγούδι ανεβαίνει από

κατώφλι σε κατώφλι τη νύχτα

τότε που τ' ανοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει απ'το σύννεφο

όπως βγαίνει απ' το κουρείο της συνοικίας

φρεσκοξυρισμένος ο εργάτης το

Σαββατόβραδοείναι η ειρήνη.


Τότε που η μέρα που πέρασεδεν είναι μια μέρα που χάθηκε

μα είναι η ρίζα που ανεβάζει τα φύλλα της

χαράς μέσα στο βράδι

κ' είναι μια κερδισμένη μέρα κ' ένας δίκαιος

ύπνοςτότε που νιώθεις πάλι ο ήλιος να δένει

βιαστικά τα κορδόνια του

να κυνηγήσει τη λύπη απ' τις γωνιές τουχρόνου

είναι η ειρήνη.


Ειρήνη είναι οι θυμωνιές των αχτίνων στους

κάμπους του καλοκαιριού

είναι τ' αλφαβητάρι της καλοσύνης σταγόνατα της αυγής.

Όταν λες: αδελφέ μου -- όταν λέμε: αύριο θαχτίσου

με

όταν χτίζουμε και τραγουδά

με

είναι η ειρήνη.

Τότε που ο θάνατος πιάνει λίγο τόπο στηνκαρδιά

κ' οι καμινάδες δείχνουν με σίγουρα

δάχτυλα την ευτυχία,

τότε που το μεγάλο γαρύφαλλο του δειλινού

το ίδιο μπορεί να το μυρίσει ο ποιητής κι ο

προλετάριος

είναι η ειρήνη.


Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των

ανθρώπων

είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου

είναι το χαμόγελο της μάνας.

Μονάχα αυτό.

Τίποτ' άλλο δεν είναι η ειρήνη.

Και τ' αλέτρια που χαράχουν βαθειές

αυλακιές σ' όλη τη γης

ένα όνομα μονάχα γράφουν:

Ειρήνη.

Τίποτ' άλλο. Ειρήνη.


Πάνω στις ράγες των στίχων μου

το τραίνο που προχωρεί στο μέλλον

φορτωμένο στάρι και τριαντάφυλλα

είναι η ειρήνη.


Αδέρφια μου,

μες στην ειρήνη διάπλατα ανασαίνει

όλος ο κόσμος με όλα τα όνειρά του.

Δώστε τα χέρια, αδέρφια μου,

αυτό 'ναι η ειρήνη.


Γιάννη ΡίτσουΑθήνα,

Γενάρης, 1953

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010





Του Vassili Salvatorov


Στο λέω με το θράσος των ανθρώπων που πεθαίνουν για σένα

Με τη σημαία μπροστά,

Λάβαρο κάποιων αγώνων που χαράσσουν στη μνήμη

Αντικείμενα όπως το μίξερ, το αυτοκίνητο, ένα ψυγείο

Και –σίγουρα– μια μηλόπιτα με μήλα του Άινταχο.

Πόση δόξα αλήθεια! Επινίκια σε ροζ Cadillac

Με τη φωνή του Eminem για συντροφιά

“I’m gonna fuck you”.
Αμερική λατρεύω να σε μισώ γι’ αυτό που είσαι.

Χλιδάτη πόρνη με λαμπερά φτιασίδια, στήθη σιλικόνης, μνήμες πυριτίου

Και κώλο που λικνίζεται στο σκαμπανέβασμα του χρηματιστηρίου.

Αποκαλύψου! Λάμψε! Σκόρπα τον όλεθρο!

Πάρε τα λάφυρα της νίκης, όλα δικά σου.

Ρίγη απόλαυσης ανάμεικτα με τρόμο που ’χει τη γεύση της βανίλιας

Καθηλώνουν τα πλήθη τη στιγμή που Εσύ βαδίζεις αγέρωχη

Με τη σημαία πάντα μπροστά,

Στο δρόμο που ’ναι σπαρμένος προσδοκίες

Και –φυσικά– φλεγόμενους Δίδυμους Πύργους και καμικάζι.

Μια αναλαμπή

Πυρπολυμένοι φάροι καθοδηγούν τα πλήθη στο επέκεινα.
Δοξάζω εγώ

Δοξασμένη εσύ, Αμερική

Φωτίζεις το δρόμο μου καθώς καίγεσαι ηρωικά,

Οι βόμβες σκάβουν το κορμί σου, σε τραυματίζουν ανεπανόρθωτα.

Όμως εσύ ξέρεις τον πόνο να τον μετατρέπεις σε οργή

Να γλείφεις τις πληγές σου εκδικούμενη και

Να εξαπολύεις τους κεραυνούς σου επί δικαίων και αδίκων όπου γης.

Είσαι μια πόρνη λαμπερή! Μια πόρνη οργισμένη!
Fuck you America σιγοτραγουδώ

Αν και ξέρω πως η φωνή μου θα απαχθεί από το προφανές και το επίκαιρο

Θα παραμείνω άθελά μου βουβός θαυμαστής σου και φίλος

Ακόμα και τώρα που σε μισώ μοιάζει πως σε λατρεύω

Τη σκοτεινή σου δύναμη ελέγχου και θανάτου

Τη νεοτερική σου όψη και την αφέλεια της πίστης σου σε σένα

Ανόητα, αβάσιμα συμπεράσματα που προκύπτουν αβίαστα

Στα χείλη εκείνων που αμφισβητούν κι εκείνων που δοξάζουν

Η πουτάνα δεν γίνεται.

Είναι.
Από την ποιητική συλλογή Fuck you America!, Open Window Press, Σικάγο 2004. Μετάφραση: Μ.Π

Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010




ΜΠΑΡΜΠΑΡΑ
Θυμήσου Μπάρμπαρα
Έβρεχε αδιάκοπα στη Βρέστη εκείνη την ημέρα
Και περπατούσες γελαστή
Όμορφη μαγεμένη μουσκεμένη
Κάτου από τη βροχή
Θυμήσου Μπάρμπαρα
Έβρεχε αδιάκοπα στη Βρέστη
Και σ' είχα στην οδό Σιάμ συναπαντήσει
Χαμογελούσες
Κι εγώ κι εγώ χαμογελούσα
Θυμήσου
Μπάρμπαρα
Εσύ πού δε σε γνώριζα
Εσύ πού δε με γνώριζες

Θυμήσου
Θυμήσου ωστόσο εκείνη την ήμερα
Μη λησμονείς
Σ' ενός σπιτιού την είσοδο στεκόταν ένας άντρας
Και τ' όνομά σου εφώναξε
Μπάρμπαρα
Κι έτρεξες προς εκείνον κάτου απ' τη βροχή
Όμορφη μαγεμένη μουσκεμένη
Και ρίχτηκες στην αγκαλιά του
Αυτό θυμήσου Μπάρμπαρα
Κι αν σου μιλώ στον ενικό μη με παρεξηγείς
Σ' όλους εκείνους πού αγαπώ μιλώ στον ενικό
Ακόμη κι αν τους έχω δει μονάχα μια φορά
Μιλώ στον ενικό σ' όλους εκείνους πού αγαπιούνται
Ακόμη κι αν δεν τους γνωρίζω

Θυμήσου Μπάρμπαρα
Μη λησμονείς
Εκείνη τη βροχή τη φρόνιμη κι ευτυχισμένη
Στο ευτυχισμένο πρόσωπό σου
Και στην ευτυχισμένη πόλη
Εκείνη τη βροχή πέρα στη θάλασσα
Στο Ναύσταθμο
Και στο καράβι για το απέναντι νησάκι

Ω Μπάρμπαρα
Κατάρα πού είναι ο πόλεμoς
Τι να 'χεις απογίνει τώρα εσύ
Μες στη βροχή από σίδερο φωτιά κι ατσάλι κι αίμα
Κι εκείνος πού με αγάπη σ' έσφιγγε στην αγκαλιά του
Να πέθανε να χάθηκε να ζει ποιος ξέρει ακόμη

Ω Μπάρμπαρα
Στη Βρέστη βρέχει αδιάκοπα καθώς έβρεχε πρώτα
Όμως δεν είναι το ίδιο πια και ρημαχτήκαν όλα
Φριχτή κι απαρηγόρητη βροχή από πένθος πέφτει
Δεν είναι τώρα η καταιγίδα από
Σίδερο ατσάλι κι αίμα
Μονάχα είναι από σύγνεφα
Σύγνεφα που πεθαίνουν σαν σκυλιά
Σκυλιά πού εξαφανίζονται
Μέσα στο ρεύμα του νερού στη Βρέστη
Και πάνε να σαπίσουνε μακριά
Μακριά πολύ μακριά απ' τη Βρέστη
Πού τίποτε μα τίποτε απ' αυτή δεν απομένει.

Ζακ Πρεβέρ

Απόδοση στα Ελληνικά : Πέτρος Δήμας
Πίνακας: Dali

Οι ηλεκτρικοί μάγκες

Οι ηλεκτρικοί μάγκες με τις πρίζες στα χέρια. Με πέτσινους γιακάδες σηκωμένους. Τζίν καλυμμένα στα μπούτια τους. Κεφάλια σκυμμέν...