Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009




Η Υπόσχεση της Αμερικής




Ο γαλάζιος τίγρης θα χαλάσει τον κόσμο.
Από τον χαλασμό θα γεννηθεί μια άλλη γη, δίχως βάσανα και θάνατο. Το θέλει κι' η ίδια. Τούτη η γερασμένη, προσβεβλημένη γη ζητά να πεθάνει και να ξαναγεννηθεί ξανά. Είναι εξαντλημένη και τυφλή από τα πολλά δάκρυα, Περιμένει ετοιμοθάνατη, σκουπίδι μέσα στο χρόνο. Τις νύχτες προκαλεί οίκτο στα άστρα. Σύντομα ο Πρώτος Πατέρας θ' ακούσει τα παρακάλια της, την επιθυμία της να γίνει διαφορετική και τότε θα αμολήσει το γαλάζιο τίγρη που κοιμάται κάτω από την αιώρα του.
Οι Ινδιάνοι Γκουαραντί ανυπόμονα τούτη την στιγμή και ώσπου να έρθει περιπλανώνται στην κατεδαφισμένη γη.
-Τι έχεις να πεις κολίμπρι
Οι ινδιάνοι χορεύουνε ασταμάτητα, ανάλαφρα, σαν να πετούν, και τραγουδούν ιερούς ύμνους, αφιερωμένους στην γέννηση της νέας γης
-Κάνε να αστράψει ο ουρανός κολίμπρι
Ψάχνοντας τον παράδεισο έφτασαν μέχρι τα παράλια και το κέντρο της Αμερικής. Διέσχισαν ζούγκλες, οροσειρές και ποτάμια, αναζητώντας την καινούργια γη, αυτή που θα φτιάχνει δίχως γεράματα, αρρώστιες ή οτιδήποτε θα εμποδίζει την ατελείωτη γιορτή της ζωής. Τα τραγούδια λένε πως το καλαμπόκι θα μεγαλώσει μονάχο του και πως τα βέλη θα βρίσκουν μόνα τους το θήραμα στις φυλλωσιές
Δεν θα χρειάζεται η τιμωρία μήτε, η συγχώρεση,
γιατί δεν θα απαγορεύεται τίποτα ούτε θα σφάλει κανείς.

Eduarto Galeano
Μνήμες της φωτιάς ΙΙ

φωτό: από την τέχνη των Μάγια

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009


Πέθανε ο Γιάννης Μόραλης


Πέθανε σε ηλικία 93 ετών ο κορυφαίος ζωγράφος Γιάννης Μόραλης. Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους της λεγόμενης γενιάς του '30 με πλήθος διακρίσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.


Η τέχνη στη σκέψη του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη
Συντάκτης: Ειρήνη Σπυριδάκη

Ο Πλάτωνας υπήρξε ο πρώτος φιλόσοφος που ασχολήθηκε με την αξία της τέχνης και ειδικότερα της ποίησης, υπερασπιζόμενος την άποψη ότι αυτή είναι άχρηστη και επικίνδυνη για την κοινωνική ζωή. Ο Αριστοτέλης μετέπειτα, αναγνωρίζοντας τη σημασία της τέχνης, επικεντρώθηκε στο θεραπευτικό για την ανθρώπινη ψυχή χαρακτήρα της δραματικής ποίησης.
Ο Πλάτωνας διακρίνει την πραγματικότητα στον κόσμο των ιδεών, όπου υπάρχουν τα αληθινά όντα και στον κόσμο των αισθητών πραγμάτων, όπου υπάρχουν τα αντίγραφα, τα είδωλα των αληθινών όντων. Σύμφωνα με την θεωρία των ιδεών, όλα τα πράγματα που παρατηρούμε γύρω μας με τις αισθήσεις μας, ως αντίγραφα των ιδεών, των πραγματικών όντων, είναι απατηλά, άρα ψεύτικα.
Η τέχνη αναπαριστά τα αισθητά πράγματα, καθώς μιμείται με αναπαραστάσεις τα αντίγραφα των αληθινών όντων. Έτσι, όταν ένας ζωγράφος απεικονίζει για παράδειγμα ένα τραπέζι, αναπαριστά ένα αντικείμενο όπως το βλέπει, κάτι δηλαδή που, επειδή το αντιλαμβάνεται με την αίσθηση της όρασής του, είναι ψεύτικο. Τα έργα τέχνης, κατά τον Πλάτωνα, είναι τα αντίγραφα των ψεύτικων πραγμάτων, καθώς αντιγράφουν έναν ψεύτικο κόσμο, τον κόσμο που αντιλαμβανόμαστε μέσω των αισθήσεων. Αν η ζωή, εξαιτίας των αισθήσεών μας, μάς απομακρύνει μια φορά από την αλήθεια που βρίσκεται στον κόσμο των ιδεών, η τέχνη, αντιγράφοντας τη ζωή μας, μάς απομακρύνει δυο φορές από την αλήθεια. Γι' αυτό ο Πλάτων έλεγε πως, αν απαγορευόταν στην κοινωνία η τέχνη, οι πολίτες θα γλίτωναν από τις απατηλές εντυπώσεις που προσθέτει η τέχνη με τα έργα της στη ζωή τους.
Για τον Πλάτωνα ο όρος τέχνη συνάδει με τον όρο χειροτεχνία. Υπ’ αυτή την έννοια τέχνη είναι η ικανότητα να κάνουμε κάτι που απαιτεί επιδεξιότητα, εξειδίκευση, γνώσεις για τον τρόπο με τον οποίο θα πραγματώσουμε ένα σκοπό. Οι τέχνες διαιρούνται στις αποθησαυριστικές (π.χ. απόκτηση χρημάτων) και στις παραγωγικές ή δημιουργικές, αυτές που πλάθουν ό,τι πριν δεν υπάρχει. Οι τελευταίες προϋποθέτουν ευρύ φάσμα δεξιοτήτων, όπως η ξυλουργική, η αρχιτεκτονική, η υφαντική, κ.ά. Οι δημιουργικές τέχνες είναι μιμητικές. Άρα οι μιμητές τεχνίτες έχουν διπλή δυνατότητα: Είτε να αναπαράγουν όσο πιο πιστά μπορούν τις πραγματικές ιδιότητες του μοντέλου, επομένως να δημιουργούν μια γνήσια ομοιότητα, είτε να αντιγράφουν την εξωτερική εμφάνιση ενός αντικειμένου, όπως αυτή υφίσταται όταν κάποιος το παρατηρεί από ορισμένη θέση, επομένως να δημιουργούν μια φαινομενική ομοιότητα ή επίφαση.Όταν η τέχνη είναι σωστή, βοηθά στη σωστή διάπλαση του χαρακτήρα των νέων (Νόμοι, 664,672e), γι’ αυτό και το ίδιο το κράτος -και όχι οι καλλιτέχνες -είναι εκείνο που θα πρέπει να επιλαμβάνεται των ζητημάτων που αφορούν στην επίδραση των τεχνών στους ανθρώπους. Ο νομοθέτης οφείλει να επιβλέπει τη σύνθεση των έργων τέχνης, καθώς και τη δημιουργία μύθων και θρύλων (Νόμοι 664a). Ο ποιητής για παράδειγμα θα πρέπει, για τον Πλάτωνα, να υποβάλλει τα έργα του σε λογοκριτές για να παίρνει έγκριση (Νόμοι, 801d) και εφόσον θα έχουν θεσπιστεί από το κράτος κανόνες, όποια καινοτομία τυχόν επιχειρείται, θα πρέπει να τιμωρείται με αυστηρές ποινές (Πολιτεία, 423-424, Νόμοι, 798-799).
Η τέχνη υπονομεύει τον ηθικό τρόπο διαβίωσης των ανθρώπων, γεγονός που την καθιστά καταδικαστέα από τον Πλάτωνα. Στα έπη του Ομήρου, του Ησιόδου και στις τραγωδίες οι Θεοί παρουσιάζονται με τρόπο αισχρό, έχοντας ανθρώπινες αδυναμίες αντί να συνιστούν πρότυπα εγκράτειας και ευπρέπειας. Επιπλέον, πρεσβεύει ο Πλάτωνας, ορισμένα μουσικά είδη όπως το λυδικό και ιωνικό καλλιεργούν τη θλίψη και τη μαλθακότητα και συντελούν στον ηθικό υποβιβασμό των ανθρώπων (εξαιρέσεις αποτελούν το δωρικό και φρυγικό μέλος που προάγουν την ανδρεία και την εγκράτεια).
Ο Αριστοτέλης, αποφασισμένος να διαχωρίσει την τέχνη και ειδικότερα την ποιητική τέχνη από τις ηθικές παραμέτρους και την πολιτική, ξεκινάει διαιρώντας τρία είδη "σκέψης" - τομέων όπου μπορεί να διοχετευτεί η ανθρώπινη δραστηριότητα: τη γνώση (θεωρία), την πράξη (πράξις) και τη δημιουργία (ποίησις).
Διαιρεί τη μιμητική τέχνη σε δύο κατηγορίες: Στην τέχνη της μίμησης οπτικών εμφανίσεων με τη βοήθεια του χρώματος και του σχεδίου και στην τέχνη της μίμησης ανθρώπινων πράξεων με τη βοήθεια του στίχου, του τραγουδιού και του χορού. Υποθέτει ότι ο άνθρωπος ωθείται στη μίμηση είτε επειδή η αναγνώριση της μίμησης είναι ευχάριστη στον ίδιο ως λογικό ον (η αναγνώριση της μίμησης συνιστά ειδική μορφή μάθησης), είτε επειδή η μελωδία και ο ρυθμός είναι ευχάριστα και σύμφυτα με την ανθρώπινη φύση.
Στο έργο του Ποιητική Τέχνη, ο Αριστοτέλης απαντά στις κατηγορίες που απευθύνει ο Πλάτωνας σε βάρος της ποίησης, ότι δηλαδή είναι υπεύθυνη για την καλλιέργεια των παθών και της διαταραχής της ψυχικής αρμονίας και της λογικής του πολίτη, προασπιζόμενος τον θεραπευτικό χαρακτήρα της τέχνης. Υποστηρίζει ότι αν εστιάσουμε στην άμεση παραφορά του κοινού από την ανακίνηση των παθών, πιθανόν θα θεωρήσουμε ότι η ποίηση είναι βλαβερή. Αν όμως εξετάσουμε τις βαθύτερες μετέπειτα ψυχολογικές επιπτώσεις αυτού του βιώματος, θα διαπιστώσουμε ότι ο θεατρόφιλος είναι σαν τον θρησκευόμενο που νιώθει εξαγνισμένος από τη συγκινησιακή ανακούφιση που του παρέσχε ο ποιητικός λόγος. Γι’ αυτό, μακροπρόθεσμα, είναι ο πιο νηφάλιος και ο πιο σοφός, αφού απαλλάσσεται κατά διαστήματα από τους συγκινησιακούς ερεθισμούς που φθείρουν το χαρακτήρα και το πνεύμα του, μέσω της βίωσης του "ελέου" και "φόβου" που επιφέρει την κάθαρση.
Ο θεατής καθαίρεται χάρη στην περίτεχνη μετουσίωση των οικείων σ’ αυτόν ανθρωπίνων πράξεων σε καλλιτεχνική δημιουργία από τον ποιητή. Επιπλέον, η δραματική ποίηση για τον Αριστοτέλη παρουσιάζει ανθρώπους με καθολική εμβέλεια, ικανούς να αποτελέσουν διαχρονικά πρότυπα ζωής, φορείς αξιών και εμπνευστές ιδανικών για τους θεατές.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΑνδριόπουλος, Δ. (2003). Κοινωνική φιλοσοφία, ηθική, ποιλιτική φιλοσοφία, αισθητική, ρητορική. Είκοσι πέντε ομόκεντρες μελέτες. Τόμοι Ι,ΙΙ. Παπαδήμας, Αθήνα.Δεσποτόπουλος, Κ., Αναγνωστόπουλος, Γ., Μαρκής, Δ., Αυγελής, Ν., Anton, J.P., Santas, G (2002). Πλάτων. Τόμοι Α΄- Β΄, Παπαδήμας, Αθήνα.Ελληνική Φιλοσοφική Εταιρία. (1994). Αισθητική και θεωρία της τέχνης. Καρδαμίτσας, Αθήνα.Μπέρντσλεϋ, Μ. (1989). Η ιστορία των αισθητικών θεωριών [μετάφρ. Κούρτοβικ, Δ. – Χριστοδουλίδη, Π.]. Νεφέλη, Αθήνα.Τζαβάρας, Γ. (2007). Ανθολόγιο αισθητικής. Gutenberg, Αθήνα. Windelband, W., Heimsoeth, H. (1991). Εγχειρίδιο Ιστορίας της Φιλοσοφίας – Η φιλοσοφία των αρχαίων Ελλήνων, η φιλοσοφία των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων. Τόμος Α΄. ΜΙΕΤ, Αθήνα.
Πίνακας: Jackson Pollock


Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009



Το τέλος είναι η αρχή
Γι αυτή που μένει μοναχή
και το ρολόι είναι πληγή
πληγή που μεγαλώνει
προς στον καθρέφτη
αν σταθεί
το πρόσωπό της για να δει
θα δει,μέσα της θα δει
πως κάτι άλλο μεγαλώνει.

Γιατί το τέλος
είναι μια άλλη αρχή!
Μια αρχή που δεν τελειώνει.

Κερεντζής Λάμπρος

Πίνακας: Georgia O' Keeffe

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009



Σκέψου καλά ότι πρόκειται για μια και μόνο από τις πιθανές στάσεις απέναντι στην ζωή.
Αναζήτησε την δική σου.
Αυτό που κάποιος άλλος θα το έκανε τόσο καλά όσο και εσύ να μην το κάνεις.
Αυτό που κάποιος θα έλεγε τόσο καλά όσο και εσύ να μην το πεις.
Αυτό που κάποιος άλλος θα το έγραφε τόσο καλά όσο και εσύ να μην το γράψεις.
Μην ασχολείσαι παρά μόνο με εκείνο που αισθάνεσαι ότι δεν υπάρχει παρεκτός σε σένα και έχει δημιουργηθεί από εσένα.
Andre Gide
οι γνήσιες τροφές

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009



Η γύμνια της μοναξιάς

Σηκώνομαι.
Σηκώνομαι, με αστραφτερό δέρμα και με το σώβρακο στέκομαι μπροστά στα παράθυρα την ώρα που ο ήλιος ορμάει ακάθεκτα επάνω μου και επάνω στα λιγοστά έπιπλα του αρχοντικού μας. Απ' έξω το βουητό του κόσμου.
Κορναρίσματα φωνές και ένας συνεχής ρόγχος της αναπαραγωγής της καθημερινότητας την οποία προσπαθούσα να αποφεύγω, αλλά δεν τα κατάφερνα διότι είχα και εγώ την δικιά μου αναπαραγωγή, την δικιά μου ζωή να ταΐσω, που όσο και αν φαινόταν φτωχή και χωρίς ανάγκες δεν άντεχε την ανεργία και την μιζέρια των φοιτητικών κύκλων.
Ο ήλιος όρμαγε πάνω μου καθώς άνοιγα το παράθυρο και έβλεπα την κυκλοφορία της αγωνίας και εγώ κρεμασμένος από πάνω της, γυμνός και αναμαλλιασμένος, χαμογελούσα για την τύχη μου, χαμογελούσα έχοντας εσένα γυμνή πίσω μου να με φωνάζεις να ξαναγυρίσω πίσω, στα ιδρωμένα σεντόνια και να αφήσω τα εργατικά εντόσθια της ζωής να αναμοχλεύουν την αναγκαστικότητα τους μακριά από εμάς.
Πριν όμως τραβηχτώ από το παράθυρο, πρίν γυρίσω σε σένα, είδα απέναντι ένα τρομαχτικό αλήτη που τον έβλεπα συχνά να γυρνά αδέσποτος στην γειτονία.
Έναν τεράστιων διαστάσεων κλοσάρ με την μπουκάλα στα πόδια.
Ηταν καθισμένος σε ένα παρτέρι απέναντι από το παράθυρό μας και μου χαμογελούσε.
Διέκρινα από τόσο μακριά τα μαυρισμένα του δόντια.
Ένα σαρκαστικό χαμόγελο που τίλυγε το βιαστικό πλήθος των προαστίων το οποίο έτρεχε πίσω από την ζωή του για να την προλάβει.
Με χαιρέτησε με ένα τρομαχτικό χαμόγελο και δεν ήταν η πρώτη φόρα .
Έκανα και εγώ μια αδιάφορη κίνηση σαν χαιρετισμό και μπήκα μέσα.
Ετρεξα στο κρεβάτι και έπεσα από πάνω σου.
Βούτηξα ανοίγοντας την σάρκα σου και μπήκα μέσα βαθιά,
βαθιά κούρνιασα μέσα στο σώμα σου και δεν ήθελα να βγω από εκεί.

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009


Στην πόλη

Μέσα στην βαλίτσα
Γκριμάτσες,
γάντια κολλημένα στο δέρμα.
Δωμάτιο
ζευγαρωμένο
από ξεφλουδισμένους αγρότες,
με σάρκες που λερώνονται
πάνω σε έργα τέχνης
στην μέση του καλοκαιριού.
Γκριμάτσες
θαμμένες σε ομίχλη.
Πίσω τους
πολιτείες που επιπλέουν στο νερό
Πολιτείες που καθρεπτίζονται
σε γυάλινους τοίχους,
γεμάτες υποσχέσεις
γεμάτες προοπτικές για ένα μέλλον,
να αντανακλώνται στο γυαλί
και στο μέταλλο.
Οι γκριμάτσες τα έχουν αφήσει
πίσω τους
όλα αυτά.
Με βαλίτσες στο χέρι
με γάντια κολλημένα στο δέρμα,
οργώνουν την προκυμαία
προσπαθώντας να βρουν το πέρασμα
που θα τις φέρει κάτω από το νερό.
Σιλουέτες
που ζωγραφίζουν τον ορίζοντα
των βιαστικών περαστικών,
έρχονται από ανοιχτά
πάνω στο κύμα
γλιστρώντας
πάνω στην επιφάνεια του νερού,
αφήνοντας γαλάζιες λουρίδες
στην άκρη της προκυμαίας.
Οι γκριμάτσες
με βαλίτσες στο χέρι,
με γάντια κολλημένα στο δέρμα
πατάνε πάνω στις γαλάζιες λουρίδες
και χάνονται κάτω από το νερό.
Φωτό: πίνακας
George Grosz
Η πόλη

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2009



Οι υπολογιστές της Δύσης δηλητηριάζουν τα παιδιά της Αφρικής.

Η Δύση πετάει εκατομμύρια παλιούς Η/Υ ετησίως στα σκουπίδια. Εκατοντάδες χιλιάδες από αυτούς καταλήγουν στην Αφρική, όπου παιδιά επιχειρούν να επιβιώσουν, πουλώντας τα εξαρτήματά τους.


Τα τοξικά στοιχεία όμως από αυτά, σιγά-σιγά δηλητηριάζουν τα παιδιά της Αφρικής.Σύμφωνα με τη Βίβλο, ο Θεός έριξε βροχή φωτιάς και θειαφιού για να καταστρέψει τις πόλεις Σόδομα και Γόμορρα. Οι αξιωματούχοι στη Γκάνα αποκαλούν έτσι, Σόδομα και Γόμορρα, ένα μέρος της πόλης που έχει ποτιστεί από τοξίνες. Σ’ αυτό το κομμάτι της πόλης, κάποιος δεν πάει αν δεν είναι απολύτως απαραίτητο.


Πυκνοί μαύροι καπνοί βγαίνουν από τις καλύβες στην παραγκούπολη. Το ποτάμι είναι μαύρο και πηχτό, σαν χρησιμοποιημένο λάδι, και μεταφέρει κουφάρια υπολογιστών προς τον ωκεανό. Καθ’ολο το μήκος της όχθης του ποταμού παρατηρούνται εστίες φωτιάς, καίνε αφρούς και κομμάτια πλαστικού. Οι φλόγες καίνε την πλαστική επικάλυψη από τα καλώδια, τις πρίζες και τις μητρικές κάρτες του υπολογιστή, αφήνοντας γυμνό το μέταλλο.


Αδύνατα παιδιά τριγυρνούν στο βαρύ από τον καπνό τοπίο που θυμίζει κόλαση και μαζεύουν όποιο κομμάτι μέταλλο βρουν, αν καταφέρουν να συγκεντρώσουν αρκετά θα καταφέρουν να αγοράσουν ρύζι, ίσως και καμιά ντομάτα, για να φάνε και σήμερα.


Η περιοχή δίπλα από τα Σόδομα και τα Γόμορρα, είναι ο τελικός προορισμός για παλιούς υπολογιστές και άλλα ηλεκτρονικά από ολόκληρο τον κόσμο. Τέτοια μέρη υπάρχουν και σε άλλες χώρες, όχι μόνο στη Γκάνα, όπως στη Νιγηρία, το Βιετνάμ, την Ινδία, την Κίνα και τις Φιλιππίνες.

Τα εκατοντάδες παιδιά εδώ δεν είναι παρά μέρος των χιλιάδων παιδιών σε όλο τον κόσμο που εκτίθενται σε παρόμοιες συνθήκες.Αυτά τα παιδιά ζουν εν μέσω των απορριμμάτων της εποχής του διαδικτύου, και πολλά από αυτά πεθαίνουν από αυτά. Διαλύουν υπολογιστές, σπάνε τις οθόνες με πέτρες και μετά πετάνε τα εσωτερικά εξαρτήματα στη φωτιά. Οι υπολογιστές περιέχουν μεγάλες ποσότητες βαρέων μετάλλων, και καθώς καίγεται το πλαστικό, τα παιδιά εισπνέουν υψηλά καρκινογόνες αναθυμιάσεις. Έτσι, οι υπολογιστές των πλουσίων δηλητηριάζουν τα παιδιά των φτωχών...


Τα Ηνωμένα Έθνη εκτιμούν ότι παράγονται περίπου 50 εκατομμύρια τόνοι ηλεκτρονικών αποβλήτων ετησίως. Στη Γερμανία κοστίζει περίπου €3.50 για να απορριφθεί κατάλληλα μια παλιά κάμερα CRT. Αλλά κοστίζει μόλις €1.50 για να φορτωθεί σε ένα πλοίο κοντέινερ για να πάει στην Γκάνα. Μια διεθνής συνθήκη, η Συνθήκη Basel, τέθηκε σε ισχύ το1989. Η συνθήκη είναι λογική στη σύλληψή της, απαγορεύοντας στις ανεπτυγμένες χώρες να πραγματοποιούν απόρριψη αποβλήτων υπολογιστών χωρίς άδεια, σε λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες. Συνολικά, 172 χώρες την έχουν υπογράψει, αλλά τρεις δεν την επικύρωσαν ποτέ: η Αϊτή, το Αφγανιστάν και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Υπηρεσίας Περιβαλλοντικής Προστασίας των ΗΠΑ, η χώρα πετάει στα σκουπίδια ετησίως περίπου 40.000.000 υπολογιστές.Οι οδηγίες της Ευρωπαϊκης Ένωσης, με ακρωνύμια όπως WEEE (Waste Electrical and Electronic Equipment) και RoHS (Restriction of Hazardous Substances), ακολούθησαν τη Συνθήκη Basel, και διάφορες χώρες τις υπέγραψαν. Οι νόμοι για την απόρριψη της Γερμανίας είναι μεταξύ των αυστηρότερων του κόσμου και η αποστολή απορριμμάτων υπολογιστών στην Γκάνα, μπορεί να επιφέρει ακόμα και ποινή φυλάκισης. Θεωρητικά.
Σύμφωνα με μελέτη που πρόκειται να δημοσιευθεί σύντομα, δείχνει τεράστιες τρύπες στο σύστημα ανακύκλωσης της χώρας. Σύμφωνα με τη μελέτη, εξαγωγικές φίρμες στέλνουν 100.000 τόνους ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών προς το νότο, πολύ περισσότερο απ’ ότι φοβούνται οι ειδικοί.Η βιομηχανία αυτή κοστίζει εκατομμύρια και το βάρος του εντοπισμού των παράνομων φορτίων πέφτει στους ώμους λίγων αξιωματικών των τελωνείων και λιμενικών. Αλλά, όταν περιστασιακά ανοίξουν κάποιο κοντέινερ, κατά πάσα πιθανότητα ξεκινούν τα προβλήματά τους στο δικαστήριο. Ο Νόμος δεν ορίζει επακριβώς τι είναι άχρηστος υπολογιστής, ενώ είναι νόμιμο να εξάγονται μεταχειρισμένοι υπολογιστές. Ένας σπασμένος υπολογιστής που μπορεί να φτιαχτεί, είναι άχρηστος ή όχι; Όταν υπάρχουν τέτοια θέματα, οι δικαστές λόγω αμφιβολιών συνήθως αποφασίζουν υπέρ του εξαγωγέα.

Συρρίκνωση του εγκεφάλου

Μια ομάδα λευκών επισκέφτηκε τα Σόδομα, λέει ο 10χρονος ορφανός μικρούλης με το παράξενο μικρό όνομα Bismark. Ήταν από την Greenpeace. Ένας χημικός γέμισε δοκιμαστικούς σωλήνες με δείγματα λάσπης από το ποτάμι, στάχτη από το έδαφος και χώμα από διαφορετικά σημεία της περιοχής.Ο χημικός έκανε τα τεστ στην Αγγλία και τα αποτελέσματα δεν ήταν καλά. Εντόπισε υψηλές συγκεντρώσεις μόλυβδου, καδμίου και αρσενικού, όπως επίσης και διοξίνες, φουράνια, πολυχλωριωμένα διφαινύλια.Ο μόλυβδος προκαλεί πονοκεφάλους και στομαχικές συσπάσεις, μετά από σύντομη έκθεση σε αυτόν. Από μακροχρόνια έκθεση, προακλεί βλάβες στο νευρικό σύστημα, τα νεφρά, το αίμα και ειδικά στον εγκέφαλο. Όταν τα παιδιά λαμβάνουν μόλυβδο μέσω του νερού ή της εισπνοής, ο εγκέφαλός τους συρρικνώνεται ελαφρά και σημειώνεται μείωση της ευφυΐας τους.


Πηγή: Spiege


Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009



Ο Αλέξης


Ο Αλέξης γίνεται ένα σύμβολο, γίνεται μια διαχρονική έννοια, βγαίνει από το σώμα του και γίνεται χιλιάδες σώματα.
Μπαίνει στην σκέψη μας, κυριαρχεί στο συναίσθημα, το συγκεκριμενοποιεί. Του δίνει μορφή.
Ο Αλέξης, δίνει σημασία και τροπή στην κοινωνία που μας περιβάλλει. Μας φανερώνει τις διαστάσεις της, τον απολυταρχικό της χαρακτήρα τον πειθαναγκασμό της.
Ο Αλέξης μας κάνει να να ξαναδούμε τον εαυτό μας. Να ξανασκεφτούμε τα πεπραγμένα μας και να νιώσουμε την μικρότητα μας, την βόλεψή μας.
Ο Αλέξης γίνεται ένας νοερός και πραγματικός τόπος συνάντησης των χαμένων διαδρομών μας μέσα στην πόλη.
Ο Αλέξης είναι ένα σύμβολο που κανείς δεν μπορεί πλέον να το σκοτώσει, διότι πέταξε, πέρασε στην αθανασία μέσα από την ζωή των άλλων.
Χιλιάδες ζωές, χιλιάδες στόματα, χιλιάδες σκέψεις.
Στο όνομά του.
Στην μορφή του.
Στην πυροβολημένη ζωή του.
φωτό: γλυπτό Katsura Finokoshi

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2009



Ίδιες ιδέες ,
ίδια λόγια,
ίδιες γκριμάτσες ζωής,
βήματα ίδια,
ξανά-πατημένα βήματα,
γερασμένα βήματα.
Βήματα μικρού παιδιού.

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009



Το παρόν
δεν μπορεί να δημιουργήσει τίποτα, εφόσον
το παρόν διεκπεραιώνει το
παρελθόν,
όπως ακριβώς
ένας μαθητής διεκπεραιώνει το πρόβλημα
που του έδωσε ο δάσκαλός του.

Gaston Bachelard

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009





“ Αλλά αν η δουλεία εξακολουθεί να υπάρχει στην κοινωνία,

αν υπάρχουν ακόμα στους κόλπους της είλωτες,

αν οι νόμοι δεν είναι ίσοι για όλους,

αν θρησκευτικές και άλλου είδους προκαταλήψεις

δικαιολογούν την ύπαρξη μιας τάξης από παρίες

τότε το ίδιο αίσθημα

που μας ωθεί να εκθέσουμε στην δημόσια περιφρόνηση τον καταπιεστή,

μας κάνει να παραβλέπουμε την διαγωγή του καταπιεσμένου

που γυρεύει να λύσει τα δεσμά του”.


Flora Tristan

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009



Στην λάσπη των ονείρων


Στην ακτή..............
Θα περπατήσουμε
ξυπόλυτοι
στην λάσπη των ονείρων.


Φορώντας έναστρο ουρανό
πάνω στην σάρκα
του του ματιού,
που ποτέ
δεν είδε ποτέ,
τα πληγωμένα
πλευρά του τοπίου.


Τοπίο ονείρου
και πραγματικότητας τοπίο ,
που τις κρυφές πατημασιές
δέχεται της ζωής
που ποτέ,
δεν μάθαμε ποτέ;
Πως ήταν δική μας.


Και την δανείζαμε
από εδώ και από εκεί
νομίζοντας πως ήτανε
μια ξένη ζωή
Και
που ποτέ
δεν νιώσαμε ποτέ,
το μέγεθος της.


Στην ακτή ..........
Θα περπατήσουμε
ξυπόλυτοι
στην λάσπη των ονείρων

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009



Τα ποιήματα είναι εδώ

Τα ποιήματα δεν τελείωσαν
Είναι εδώ
Είναι εδώ και μεταφέρουν
την άνοιξη μιας πληγής
κάτω από την παγωνιά της πόλης

Τα ποιήματα δεν τελείωσαν
Είναι εδώ
Είναι εδώ
για να ποτίζουν
την αφυδατωμένη μνήμη

Τα ποιήματα δεν τελείωσαν
είναι εδώ
σαν μια δεσμίδα φωτός
που σαρώνει τα πάντα
και τα ξαναστήνει από την αρχή
μές το σκοτάδι..

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009






ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ


Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.

Κάθε κραυγή σου θα ' ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα 'ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.

Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς .
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!







Τάσος Λειβαδίτης

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009



Το ζην της συνοχής

Η ηρωίνη είναι παντού!!
Η ηρωίνη είναι παντού!!
Σε κάθε γωνιά του δρόμου,
σε κάθε πλατεία.
Έχει έμπορους με πρόσωπο στην αγορά,
σίγουρους ντίλερ,
στόλους από βαποράκια
που ξανοίγονται στις γειτονίες,
Χαιρετάν τους αστυνόμους,
χαιρετάνε τους διαβάτες,
μεταφέροντας την σκόνη του θανάτου
μέσα στην φλέβα.
Και δεν είναι μόνο αυτοί
που μεταφέρουν σκόνες θανάτου
δίκτυα θανατόσκονης
απλώνουν τα πλοκάμια τους
σε υπόγειες διαδρομές
Οι διαβάτες το ξέρουν
Οι διαβάτες το ξέρουν,
Όλα τα ξέρουν
Και σέρνονται με την κοιλιά
γλύφουν τα τοιχώματα της θαλπωρής τους
γλύφουν αυτό που τους τρέφει,
Διότι η κοινωνία,
τα έχει ανάγκη όλα αυτά.
Μέσα από αυτά
ζει,
αντλεί,
οικονομεί
τα προς το ζην της συνοχής της

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009



Να το ποτίσεις


Μην κλαις για μένα
αν ξέρεις πως πεθαίνω
να με βοηθήσεις δεν μπορείς
Μα δες εκείνο το λουλούδι
για κείνο που μαραίνεται σου λέω
Να το ποτίσεις

Αλέξανδρος Παναγούλης






Η Διαδρομή





Τρία βήματα μπροστά
και τρία πίσω πάλι .


Χιλιάδες φορές την ίδια διαδρομή
Έξη χιλιάδες βήματα...


Ο σημερινός περίπατος με κούρασε
ίσως γιατί τα βήματα μετρούσα.


Τώρα σταμάτησα
μα αύριο
αντίθετα θα αρχίζω να βαδίζω
(η ποικιλία ομορφαίνει την ζωή)
και κάτι άλλο σκέφτομαι
μικρότερα τα βήματα να κάνω
τέσσερα-τέσσερα μπορεί να τα μετρώ


Καλά το σκέφτηκα
Πιο όμορφη να γίνει η διαδρομή!...




Αλέξανδρος Παναγούλης




Γκρεμισμένα σπίτια


Γκρεμισμένα σπίτια

μέσα στο σκοτάδι,

έτσι είν' η ζωή μας

μεσημέρι-βράδυ.


Μη ζητάς, κορίτσι μου,

ένα κορδελάκι

από τα ερείπια

φτιάχνω ένα σπιτάκι.


Γκρεμισμένα σπίτια

μέσα στο σκοτάδι,

έτσι είν' η ζωή μας

μεσημέρι-βράδυ.
Νότης Περγιάλης

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009



Όλες οι εικόνες.
Εικόνες ξεθωριασμένες πεταμένες
μέσα σε σκοτεινές μοναχικές διαδρομές.

Απλωμένες σε καθίσματα τρένων
που προσπαθούν να νικήσουν το σκοτάδι.

Που προσπαθούν να νικήσουν
την ταχύτητα της μοναξιάς.


Όλες οι εικόνες.
Εικόνες του χαοτικού κάλους


τόσο στα εσωτερικά επίπεδα
διάτρητων παιδικών διαπλοκών,
όσο και στα επίπεδα ενήλικων εμπειριών.









Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009




Σκηνές από ένα πόλεμο


Μες την πύρα του ήλιου, η απόπνοια της σήψης κόβει την ανάσα!


Άλλοι ψάχνανε, όπου βρόμαγε, μπας καιβρούνε τίποτα χρειαζούμενο.


Μα τίποτ' άλλο ξον από φυσεκλίκια σταυρωτά πάνω στα κοριτσίστικα στήθια.


Τα παίρνανε κι αυτά - καμμιά μπούκλα που κόβανε "για ενθύμιο"! (μπορεί και από έρωτα!..)

Στο δάσος παραπάνω τα ίδια:
κάτω από τα δένδρα νεκροί!


Μπρούμυτα οι περισσότεροι, πίσω από καμμιά πέτρα - σα να ενεδρεύαν ακόμα!..


Τα ζώα δεν προχωρούσαν η μυρουδιά του ψοφιμιού τάχε αλαφιάσει!


Δεν πατούσαν πτώμα -δεν το δρασκελούσαν καν!


Ωρθώνονταν κατά πίσω, χλιμιντρίζοντας ωργισμένα!...


Δεν γινόταναλλιώς - έπρεπε να φύγη από την μέση το κουφάρι.


Κι ούτε να φαίνεται!


Νάναι μακριά.





Ρένος Αποστολίδης


Πυραμίδα 67

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009



Ω, Εξάρχεια


Πλατεία του κόκκινου μεσημεριού
Και πλατεία της απελπισμένης νύχτας
Πλατεία των παιδιών
Και πλατεία της έρημης μνήμης
Πλατεία χτυπημένη από ροχάλες φοιτητών
Και πλατεία των αδέσποτων σκύλων
Πλατεία της φωτιάς που ζεσταίνει
Και πλατεία της υλικής φτώχιας και της ψυχικής ευφορίας
Πλατεία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και πλατεία της μεθυσμένης ηδονής
Πλατεία της επανάστασης και πλατεία της μοναξιάς
Πλατεία της εξεγερμένης συνείδησης και πλατεία των ωραίων κοριτσιών που ταξιδεύουν
Πλατεία των ωραίων αγοριών με τα τσακισμένα ΜΑΤια
Και πλατεία των χαμένων οραμάτων
Πλατεία των ονείρων μιας ατέλειωτης νύχτας
Ω, Εξάρχεια…πλατεία της καρδιάς που χτυπάει και πλατεία του διαλογισμού της γροθιάς
Ω, πλατεία…(και κάθε πλατεία)…περιφρούρησε την καθαρότητα των βημάτων σου
Εξόρυξε από τους οφθαλμούς σου τα ανοίκεια βλέμματα
Ω, πλατεία , φυλάξου από τους Δαναούς.
Ω, Εξάρχεια…(και κάθε πλατεία)…φυλάξου από τους εξαχρείους.
Ω, πλατεία, δέξου στην αγκαλιά σου τα παιδιά της Εξουσίας
Είναι δικά σου παιδιά
Ω, Εξάρχεια…μεγάλη ανάσα!
Ω, μεγαλειώδεις πλατείες της Ελλάδας των νέων και των παλιών
Αύριο όλα θα είναι καλύτερα
Από τη δική σας οδύνη.

Υ.Γ. Προσέξτε όμως: και η Εξουσία από σας παίρνει δύναμη.

Γ. Κούρτης
φωτό: exarchia. web

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009




Δεν μένει παρά.....


Δεν μένει παρά να αναρριχηθείς στις επάλξεις του αύριο και να ξεσκίσεις το δέρμα της ψυχούλα σου στα συρματοπλέγματα του οργανωμένου συνόλου. Να αιμορραγήσεις μέσα σε αίθουσες αναμονής, στις αίθουσες που φέρουν το όνομά σου και που λίγο πριν από την πτήση , ανακαλύπτεις ότι είναι δικές σου!!

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009



Αυτό το ξέφρενο χλιμίντρισμα ανέμου,
με σκόνη
γλύφει την σάρκα την γυμνή.
Την ομορφιά τυλίγει
με το χωμάτινο μανδύα
μιας γης ορφανεμένης,

Αυτό
το ξέφρενο χλιμίντρισμα ανέμου
δεν είναι άνεμος.
Όχι,
δεν είναι άνεμος.

Είναι τα μεγεθυμένα χνώτα μιας ερημιάς.

Μιας ερημιάς
που κυματίζει την σάρκα εσωτερικά
σαν αναρτημένο λάβαρο
ενός τοπίου,
πυρπολημένου,
λεηλατημένου από τους αιώνες
αλλά πάντα ζωντανού!!

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009



Ὅλα κοστίζουν ἕνα παίξιμο.

Πάρε μαζί σου τὸν ἔρωτα κ᾿ ἐκεῖνα τὰ ὄνειρα

ἔλα στὴν κάτω γειτονιὰ καὶ πές:

Κορόνα γράμματα ἐκεῖ ποὺ χάνεται ἡ ψυχὴ νὰ βυθιστεῖς.

Θέλω ν᾿ ἀκούσεις τὸ μεγάλο μυστικὸ

γιὰ πάντα πέφτει ὁ καρπὸς ἀπ᾿ τὸ δέντρο.

Ἐντούτοις ἐκεῖ ποὺ χάνεται ὁ δρόμος νὰ τραβήξεις.

Ὅ,τι νὰ σὲ καλέσει δὲν εἶναι γιὰ ἐπιστροφὴ

τὰ δάκρυα κι ὁ πόνος κοφτερὸς

εἶναι μέσ᾿ στὸ παιχνίδι.

Ὅποιες φωνὲς ἀκούσεις μὴ σὲ παρασύρουν

σφάξε τὴ μιὰ ὀμορφιὰ νὰ πιεῖ τὸ αἷμα ἡ ἄλλη.

Κορόνα γράμματα νὰ παίξεις τὶς ὦρες καὶ τὰ χρόνια

μόνος με τὸν ἔρημο ἀντίπαλο.

Από τις “Βαθμίδες”

Νίκος Καρούζος



Η Ανάσα της

Οι ακτές που έτρεξε η ανάσα της
χάνονται στου ορίζοντα την δίνη

Τα χέρια που την κρατήσανε
την βούλιαξαν
μέσα στου χρόνου την ομίχλη.

Και εκείνη βάδιζε, βάδιζε...
Βάδιζε μέσα στην γαλήνη.

Στις ακτές που πέρασε,
της ανάσας της ακολουθώ τα ίχνη.

Ακούω να σέρνεται το κύμα δίπλα μου
να μετράει την δίψα μου για κείνη.

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2009



Τ' όνειρο μου πια δεν είναι να χαρώ,

μήτε να ζήσω,

μα να πω μια λέξη μόνο,

σα μια φλόγα, - και να σβήσω.

Κι όσο ζω, κι όσο μαθαίνω,

τόσο νιώθω, αλίμονο μου,

το βαθύ και το μεγάλο κι απροσμέτρητο κενό μου..

.Μόνος ήρθα, κάποιο βράδι,

μόνος πόνεσα για λίγο,

μόνος έζησα του κάκου, -

κι όπως ήρθα και θα φύγω.
Ναπολέων Λαπαθιώτης

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009



Οι εμπρηστές της μνήμης


Ακίνητοι
μπροστά στις ώρες
πού κυλήσανε.
Μία ζωή
ακίνητοι,
μπροστά σ' εκατομμύρια λεπτά
και δευτερόλεπτα
πού ξεχαστήκανε
πού έσβησαν τα χνάρια τους
από τις όχθες των ημισφαιρίων.

Και ενώ η μνήμη νομίζει πως δεν έχει αφήσει τίποτα πίσω της
και πώς έχει αποθηκεύσει τα πάντα στις ανήλιες στοές της,
η μυρουδιά της σήψης γλύφει
τις λιγοστές συνάψεις των θυσιαστηρίων.
Θυμίζει , πως
ακόμα και η στάχτη
μπορεί να έχει ωραία γεύση.

Μέσα στις στοές της μνήμης,
σέρνονται χρώματα δειλινών,
κυλιούνται στα υγρά της δάπεδα,
δανείζουν την παρουσία τους ,
στις σκιές που τρέχουν
να κρυφτούνε στο σκοτάδι.

Όμως ο εγκέφαλος
είναι αποκλεισμένος
κυκλωμένος .
συρματοπλεγμένος
από μέταλλο,
σάρκα,
λάστιχο,
πλαστικό.

Εύφλεκτο υλικό για τούς ατελείωτους
εμπρησμούς
που κατασκηνώνουν
κατά μήκος του ινιακού λοβού.


Ένα Ποίημα
Για Τους Φίλους


Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις, για όλα τα προβλήµατα της ζωής, ούτε έχω απαντήσεις στις αµφιβολίες ή τους φόβους σου, αλλά µπορώ να σε ακούσωκαι να τα µοιραστώ µαζί σου.
Δεν µπορώ ν' αλλάξωτο παρελθόν σου ούτε το µέλλον σου. Αλλά όταν µε χρειάζεσαι θα 'µαι δίπλα σου.

Δεν µπορώ ν' αποτρέψωνα µη σκοντάψεις. Μόνο µπορώ να σου προσφέρω το χέρι µου,για να κρατηθείςκαι να µη πέσεις.
Οι χαρές σου.Οι θρίαµβοί σουκι οι επιτυχίες σου δεν είναι δικά µου. Αλλά χαίροµαι ειλικρινάνα σε βλέπω ευτυχισµένο.
Δεν κρίνω τις αποφάσειςπου παίρνεις στη ζωή. Περιορίζοµαι στο να σε στηρίζω, να σε παροτρύνω και να σε βοηθώ όταν µου το ζητάς.
Δεν µπορώ να σου χαράζω όριαπου µέσα τους οφείλεις να κινείσαι, αλλά σου προσφέρω αυτό το χώρο, τον απαραίτητο για ν’' αναπτυχθείς.
Δεν µπορώ να αποτρέψω τον πόνο σου όταν κάποια λύπη σου σχίζει την καρδιά, αλλά µπορώ να κλάψω µαζί σουκαι να µαζέψω τα κοµµάτια,για να τη φτιάξω από την αρχή.
Δεν µπορώ να σου πω ποιος είσαι ούτε ποιος θα όφειλες να είσαι. Μονάχα µπορώ να σ' αγαπώ όπως είσαικαι να 'µαι φίλος σου.
Αυτές τις ηµέρες σκέφτηκα τους φίλους και τις φίλες µου. Δεν ήσουν ψηλά ούτε χαµηλά ούτε στη µέση. Δεν ήσουν στην αρχή ούτε στο τέλος της λίστας.
Δεν ήσουν το νούµερο ένα ούτε το τελικό, ούτε διεκδικώ να 'µαι πρώτος, δεύτερος ή ο τρίτος στη δική σου.Φτάνει που µε θες για φίλο. Ευχαριστώ που 'µαι αυτό.


Luis Jorge Borges


Το Δηλητήριο


Το κρασί ντύνει και τη πιο άθλια τρώγλη
με λαμπρή πολυτέλεια,
τη μεταμορφώνει σε χρυσό παλάτι
με τις χρυσές, τις πορφυρές λάμψεις του
που μοιάζουν ήλιο που δύει στην ομίχλη
Το όπιο μεταμορφώνει το απέραντο
μεγαλώνει το αέναο
μακραίνει τον καιρό,επιμηκύνει τον καιρό,
βαθαίνει τη λαγνεία
και τις σκοτεινές,τις ερεβώδεις ηδονές
οδηγεί τη ψυχή πέρα απ' τα σύνορα.
Όμως όλα τούτα είναι χλωμά
μπροστά στο δηλητήριο που κυλά
από τα μάτια σου -τα πράσινά σου μάτια λίμνες

και μέσα τους ριγεί η ψυχή μου και ταράζεται
οι σκέψεις μου ορυμαγδός κι υψώνονται
πάνω από τις πικρές αβύσσους.
Όμως όλα τούτα είναι χλωμά
μπροστά στο θαύμα
το υπέροχοτου σάλιου σου
που με σπαράζει
που ρίχνει στη λήθη τη ψυχή μου
στον ίλιγγο τη παρασύρει δίχως τύψεις
κι άπνοη τήνε σέρνειστην όχθη του θανάτου...
Charle Baudelaire
Κατερίνα Γώγου

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009

Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2009



Φύλακες,
δεσμοφύλακες κυλάνε τον χρόνο
λεπτό προς λεπτό
πάνω στο βρώμικο μπετό.


Τον αφήνουν να στάξει
τον ιδρώτα του
πάνω στα πλευρά
του τοίχου.
Στα κάθετα σύνορα με τον κόσμο,
η υγρασία στεγνώνει
τα κίτρινα αποτυπώματά του θύτη.
Το βλέμμα του
χαϊδεύει καθημερινά τον τοίχο,
αφήνει απάνω του
την νοσταλγία του ορίζοντα.
Έπειτα κλειδιά, κλειδαριές
Οι καρδιές φοράνε την ισόβια κάθειρξη
σαν γιορτινό ρούχο
Στο βάθος ματωμένα δειλινά
που κολυμπάνε σε ξεθωριασμένες μνήμες
στο συρματοποιημένο ουρανό
σώματα
που ψάχνουν τα χνάρια
για την υπέρβαση της σιωπής
σώματα που ψάχνουν
την υπέρβαση
της ελευθερίας.


Φύλακες,
δεσμοφύλακες κυλάνε τον χρόνο
λεπτό προς λεπτό
πάνω στο βρώμικο μπετό.



Για πιο πέλαγος
τα λευκά φτερά θα άνοιξης.


Σε ποιών καραβιών κατάρτια
θ' ακουμπήσεις τις μικρές μπαλίτσες φωνών,
τις μικρές κραυγούλες με γυάλινο περίβλημα.



Μπαλίτσες που γλιστράνε
κάτω από τα ποδιά των τουριστών
και πέφτουν ξανά στο πέλαγος
διάφανες
τόσο που δεν τις καταγράφει
το βλέμμα των επιβατών.

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2009



Το ηχητικό μάτι

Κάτω από το μαξιλάρι,
το ηχητικό μάτι,
ξερνάει εικόνες
από το
περιστρεφόμενο στόμιο.

Ατελείωτοι
κυκλικοί βηματισμοί
μια χαμένης ψυχής
που,
τα κτυπήματα στο τζάμι
που,
τα νοερά στολίδια της ηδονής,
δεν μπόρεσαν ακόμα
να βγουν από
στόμιο το ματιού.

Συσσωρεύονται μέσα του,
πολλαπλασιάζοντας
τις διαστάσεις της αποφυγής.

Γρατζουνίσματα,
σκονισμένες οθόνες
με τα αποτυπώματα των νυχιών,
με τα αποτυπώματα
αιωρουμένων κορμιών
στους δρόμους,
στα πεζοδρόμια
που δεν ξεχώριζαν καθόλου
από χθες.

Κάτω από το μαξιλάρι
τα πεζοδρόμια.
Κάτω από το μαξιλάρι
τα αιωρούμενα σώματα.
Κάτω από το μαξιλάρι
ηχητικό στόμιο
του ματιού
παραδομένο σε γρυλίσματα
γρυλίσματα ύφους,
ύφους της καταστροφής.
φωτό: έργο Σαλβατορ Νταλί

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2009



Ιππεύοντας
την φαντασίωση


Το βλέμμα
ντυμένο με χρώματα
βροχερού πρωινού.
Προβλήτες χωρίς μέλλον
με ουρανό να σκεπάζει
τις γραμμές
υποτιθέμενων διαδρομών.
Είμαι στην άκρη,
το τσιμέντο αντιστέκεται
στην φοβερή σόλα μου.
Οι αποχρώσεις πράσινης υγρασίας
τυλίγουν το σώμα.
Ακουμπάνε το δέρμα,
Μεταφέροντας το γαλάζιο ρίγος
που αιωρείται
στην θαμπάδα του πρωινού.
Βρέθηκα εδώ καβαλάρης
της υπόσχεσης του μέλλοντος,
σε υπαίθριους
λιμενικούς σταθμούς
Ιππεύω την φαντασίωση.
Συναντάω άλλους σαν και μένα,
περνάμε από τοίχους μυστήριας ύλης
αφήνοντας το περίγραμμά μας,
σαν τρύπα που χάσκει μέσα στην βροχή.

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009



Οι άγγελοι
δεν θα έρθουν απόψε
Μάταια περιμένουμε
στις αποβάθρες του παραδείσου
γυμνοί και πεινασμένοι
στοιβαγμένοι
ο ένας δίπλα στον άλλο
με τα σκουλήκια της κόλασης
ν’ ανοίγουν τούνελ στο κορμί μας.
Οι άγγελοι
Δεν θα έρθουν απόψε

Οι ηλεκτρικοί μάγκες

Οι ηλεκτρικοί μάγκες με τις πρίζες στα χέρια. Με πέτσινους γιακάδες σηκωμένους. Τζίν καλυμμένα στα μπούτια τους. Κεφάλια σκυμμέν...