Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

Πολιτικοί αρχάγγελοι του συναισθηματικού σκότους



Πολιτικοί αρχάγγελοι
του συναισθηματικού σκότους,
κάθε φορά
προσμετράν την ύπαρξή τους,
με τον αριθμό
των ανασυρθέντων θυμάτων.

Αθώες ψυχές,
που τις ξαπλώνουν,
στην παράλογη καθημερινότητας
που αιμορραγεί.
Τις απλώνουν στο σχοινί
να στεγνώσουν.

Ψυχές,
που δεν έχουν καμιά ευθύνη,
παρά μόνο ότι γεννήθηκαν
από υποταγμένους γονείς,
σε θεότητες της βίας και του πολέμου.

Ψυχές,
που θυσιάζονται χωρίς οίκτο,
χωρίς φόβο στο όνομα θρησκειών
που τρέφονται
από το αίμα τους
και αναζωογονούν την κυριαρχία τους
και το αιώνια θυσιαστικό τους μένος.

Οι πολιτικοί αρχάγγελοι
του συναισθηματικού σκότους
απλώνουν την σημαντικότητα της υποταγής
σαν να είναι το μοναδικό πεπρωμένο
ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Κερεντζής Λάμπρος

φωτο:Arthur Tress


Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Η αντί- υπαρξιακή κοινωνία



Βλέπω πως η αντί- υπαρξιακή κοινωνία θριαμβεύει περπατώντας πάνω σε πτώματα. Πάνω σε υπάρξεις χωρίς μέλλον χωρίς προοπτική εξέλιξης. Πάνω σε υπάρξεις καταδικασμένες από την κοινωνία να περνάνε την ζωή τους σε πατώματα εργοστασίων ζωής που τους αφαιρούν ότι ανθρώπινο κουβαλάν.

Η αντί- υπαρξιακή κοινωνία ζητά από τους ανθρώπους να γίνουν υποχείρια μηχανών, οικονομικών υπολογισμών, τραπεζικών διακανονισμών. Να γίνουν απορρίμματα εργοστασίων που κλείνουν και αφήνουν το μολυσμένο κορμί τους εκτεθειμένο στην φτώχεια και την καταφρόνια ενός τρισάθλιου κοινωνικού συστήματος.

Υπάρξεις καταδικασμένες σε πατώματα υγρών δωματίων, που δεν έχουν να πληρώσουν το νοίκι. Που το ψυγείο τους χάσκει περιμένοντας το συσσίτιο της εκκλησίας. Που φοράνε δανικά ρούχα και παπούτσια που βρωμάνε.

Υπάρξεις καταδικασμένες σε δρόμους που δεν βγάζουν πουθενά. Ξεχασμένες υπάρξεις στις λεωφόρους του πολιτισμού σαν αντικείμενα μια τραγικής τέχνης. Κομμάτια κοινωνικής τραγωδίας που οι επιβήτορες απολαμβάνουν την ηδονή του κέρδους που μεταφέρει την χαρά της εξαθλίωσης.

Ξεχασμένες υπάρξεις με κατεστραμμένα πλευρά από χιλιάδες ζωύφια που κερδοσκοπούν μέσα τους.

Κερεντζής Λάμπρος

Πίνακας: Μικελάντζελο



Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

Ρακένδυτη πολιτεία





Ρακένδυτη πολιτεία δίχως εκπλήξεις, δίχως όνειρα,
όνειρα στάζουν τα δάκρυα των προσδοκιών μου.
Φοράω φωνές που μιλάνε ήρεμα
δρασκελώντας στο σώμα σου
για τον περίπατό μου.


Αιχμάλωτος στην περασμένη σου αιωνιότητα,
στα φωτεινά σοκάκια του οράματος σου.
Κεντώ την σπορά του μέλλοντος,
με δάκτυλα, βουτηγμένα στην δροσιά
των κατεδαφισμένων ποταμών σου.


Λεηλατούνται εικόνες , ιδέες και νοήματα
το χώρο βεβηλώνοντας τις βρόμικης καρδιά σου.
Αντανακλάσεις σε βιτρίνες με περάσματα
που αμφισβητούν τις προθέσεις και
την ακεραιότητα της θωριά σου.


Ρακένδυτη πολιτεία που αλλάζεις ονόματα,
γυρνώ στα σκισμένα πεζοδρόμια του μυαλού σου,
καθώς απλώνονται ιστορίες μοναξιάς
που δεν μ' αφήνουνε να φανταστώ,
την άλλη όχθη του ουρανού σου.


Κερεντζής Λάμπρος



Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

Η ζαλάδα του έρωτα




Σκιές φωτισμένων ημερών
απλώνονται στους τοίχους σπιτιών
που κοιμούνται στην ζεστασιά της λήθης.

Πρωινό ανδρικό κορμί με χαμόγελο ξεγνοιασιάς
που κανείς δεν θυμόταν πλέον,
ξεδιπλώνει τα σκονισμένα μέλη του
προσπαθώντας να αγκαλιάσει την ανθρωπότητα
που κλαίει πάνω στο κρεβάτι των στεναγμών του.

Ο αέρας κουβαλά λουλούδια
για να σκεπάσει το ουράνιο βλέμμα μικρών κοριτσιών
που ξεπηδάν από το βλέμμα του.

Μεταφέρουν την ζαλάδα του έρωτα,
ανεμίζοντας τα σεντόνια της νύχτας
σαν λάβαρα ζωής 
στο ζεστό αγκάλιασμα του ήλιου.

Πέρα κοιλάδες ντυμένες στα πράσινα
καθρεπτίζονται στο αχνισμένο χνώτο τους. 

Κερεντζής Λάμπρος

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Παράπλευρες απώλειες


Η Θλίψη των χαρακωμάτων ζωής απλώνεται πάνω από τις πόλεις με μια αγριότητα που φοβίζει τα κατοικίδια ζώα. Τα μηνύματα των χαμένων ευκαιριών κείτονται σε σήψη στα πατώματα των πολυκατοικιών. Οι ψυχικές αρρώστιες δεν βρίσκουν την δικαίωσή τους.
Με παράπλευρες απώλειες η καθημερινότητα αναπαράγει την αγριότητα σαν το φυσικό επακόλουθο της ζωής. Αγωνίες φωλιασμένες, καλά κρυμμένες κάτω από το στήθος των απομονωμένων διαδρομών. Ψάχνουν, ψάχνουν ελπίδες διάτρητες στα καλούπια της κατασκευασμένης από άλλους καθημερινότητας.
Αγωνίες φωλιασμένες κάτω από το στήθος των παρατημένων αναπνοών, δίπλα από τους σκουπιδοτενεκέδες αχρηστευμένων αγαθών. Αγαθών που ακολούθησαν το σώμα μέχρι αυτή την θέση, ανακούρκουδα μπροστά στο καθρέφτη.
Βιαστικές κουβέντες εφησυχασμού προσπαθούν να σταθούν απέναντι στην διαφθορά του εφικτού, του καθημερινού αποτροπιασμού του εξευτελισμού του ανώνυμου υλικού στα γρανάζια της καθημερινή ρευστότητας που δημιουργεί ο οικονομικός παραλογισμός.
Παραμιλά μπροστά στο κουρασμένο είδωλο προσπαθώντας να ξετινάξει από πάνω του όλες αυτές τις σκέψεις. Δικαιολογίες για ένα μέλλον που δεν εξαρτάται από κανένα. Τα κέντρα αποφάσεων χάνονται στο συννεφιασμένο ορίζοντα των βασανιστικών σκέψεων που υποτιμάν το ανθρώπινο συναίσθημα και εκείνο κυλάει στον υπόνομο των επίσημων δηλώσεων ανάπτυξης.
Με στοιχήματα πάνω στην επιβίωση προσπαθούν να αποσπάσουν τον φόβο της συντριβής. Προσφέρουν ελπίδες διάτρητες στα καλούπια των εργοστασίων ζωής όπου η χαρά σαν υλικό δεν χρησιμοποιείτε ποτέ.
Κερεντζής Λάμπρος
Πινακας: http://www.zepoze.com/art-vivant/le-surrealisme-en-dessins?pid=597


Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Ταξιδιώτης της επιστροφής στην αναχώρηση.



 

Κάτω από τα βλέφαρα ο ύπνος, οδηγεί τον κοιμισμένο στις άκρες της πόλης.
Τον περνά από τα φανταχτερά τοπία της κλειδωμένης νιότης και τον σταματά πάνω από το υδατοφράχτη της ζωής.

Πέρα ένα ήλιος φασκιωμένος σε ψυχικά ιμάτια που σέρνονται σε χωματόδρομους γυμνών βηματισμών. Οι μακρινοί συγγενείς με κουρασμένα πρόσωπα ξεπροβάλλουν ντροπαλά πίσω από ασπρισμένους τοίχους φορώντας τα καλά τους, όμως κανείς δεν ξέρει σε ποια γιορτή πηγαίνουν. Τα σκονισμένα λεωφορεία περιμένουν να στοιβαχτούν μέσα τους ενώ κάνεις δεν μιλάει, κανείς δεν λέει τίποτα. 

Περιμένει στην άκρη του τοπίου, σαν ταξιδιώτης της επιστροφής στην αναχώρηση. Πίσω, ο δρόμος που δεν είχε δει ποτέ και τώρα τον κοιτούσε μέσα από τα βλέφαρα για ν αποφύγει τις ακτίνες του ηλίου. Και το σκοτάδι όμως ήταν εκεί, περίμενε την σειρά του όπως κάθε φορά.

Κερεντζής Λάμπρος

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

Η ανεξαρτησία






Η ανεξαρτησία των διαδρομών
ευδοκιμεί
στην άκρη των δακτύλων,
χρωματίζει
την ματαιότητα μιας πραγματικότητας

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Η ψυχοπαθολογία του μη- μέλλοντος






Οι άνθρωποι της καθημερινότητας αναγκάστηκαν να ζουν όπως μπορούν, χαμένοι στους σκονισμένους δρόμους του τίποτα που απεικονίζει το μέλλον που κανείς δεν μπορεί να το φανταστεί.

Περιμένουν τα ψίχουλα από την αδιαφορία της υπέρ ατλαντικής συμμαχίας, σκάβοντας στοές μέσα στο σώμα τους για να κρύψουν την αγωνία από τους περαστικούς που τους περνάν για ζητιάνους.

Δεν είναι ζητιάνοι, είναι αυτοί που τρέχουν πίσω από την χαρά της σύλληψης και βρίσκονται στο πεζοδρόμιο μακρινών διαδρομών που δεν διακρίνεται το τέλος.

Με τριμμένα μπλουζάκια σκέψεων σκουπίζουν την αδιακρισία της πλουτοπαραγωγικής πλατφόρμας των υποταγμένων συμπεριφορών για να καθαρίσουν τον ορίζοντα από στοιχεία που μπορούν να διαταράξουν το αργοπορημένο μέλλον τους.

Τα πράγματα καθορίζονται από την πρώτη στιγμή. Από την πρώτη στιγμή ο καθένας τοποθετείται απέναντι στο διάκοσμο της καταναλωτικής του αλητείας περιμένοντας να ανοίξει την σάρκα του στα νέα εμφυτεύματα της ευτυχίας.

Ο καθένας ασπάζεται τον καθρέφτη του παραγωγικού τεμαχισμού της μορφής του, αναζητώντας στην άκρη των κυβερνητικών ανακοινώσεων, το νόημα της ζωή του.

Ποιος θα βοηθήσει αυτούς που σέρνονται χωρίς σπλάχνα στις χαρές του αδιόρατου σύμπαντος;

Ποιος, μέσα από τις αλλόφρονες προοπτικές του θανάτου και του κοινωνικού αφανισμού της συλλογικότητας, θα φτάσει μέχρις εδώ για να δώσει το μήνυμα στο είναι της μεταμοντέρνας προσωπικότητας του διασπασμένου, διαλυμένου εαυτού;

Οι μηχανές του πολιτισμού που κουβαλάνε την οικονομία του θανάτου στα σωθικά τους, ναυαγούν στα ρηχά της σιωπηρής αποδοχής και υποταγής, ξερνώντας κομμάτια από καταβροχθισμένες υπάρξεις.

Τις παρατηρώ περιμένοντας το λεωφορείο του μέλλοντος, που μερικοί λένε πως άλλαξε διαδρομή.

Κερεντζής Λάμπρος

Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Στο όνομα της ευημερίας των μερικών.





Μέσα σε στρατόπεδα χαμένων ψυχών 
απομονώνω την σιωπή,
των αυριανών αυτόχειρων της συνείδησης.

Αφουγκράζομαι το σούρσιμο βημάτων, 
λεηλατημένων ζωών,
που σπάνε το όριο της απόγνωσης.

Απομακρύνω το κουρνιαχτό των άδειων δωματίων
και ουρλιάζω,
ουρλιάζω στην άκρη των φανταχτερών εγκλημάτων, 
των καθημερινών δολοφονιών
στο όνομα της ευημερίας των μερικών.

Γυαλισμένες μορφές των σαλονιών της μπουρζουαζίας
χωμένες στα φανταχτερά τους υφάσματα,
φωτογραφίζονται με φόντο
την εξαθλιωμένη πραγματικότητα των υπηκόων τους.
Σκατόψυχοι αποπλανητές συνειδήσεων,
συνωστίζονται
πάνω από τον επιθανάτιο ρόγχο της φτώχειας.

Φοράν τα πιο φανταχτερά τους κοσμήματα,
χαμογελώντας προς την κάμερα
που αποθανατίζει την μιζέρια της ιδιοτελούς ανθρωπιάς τους.
Η σήψη και η λήθη του ανθρώπινου,
βασιλεύει με φόντο
το γυαλιστερό περιδέραιο της απανθρωπιάς τους.

Κερεντζής Λάμπρος

πίνακας: 450 × 265 - florilege69.blogspot.com
EDUARDO KINGMAN

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

Όταν είμαι έτσι




Όταν είμαι έτσι,
αλαφιασμένος
από μια πραγματικότητα
που τεμαχίζει τον χρόνο
και τον πουλά
στα παγκάκια του πάρκου,
γέρνω
προς την μεριά των ποιημάτων.
Ακουμπάω το μυαλό μου
στο παράλογο υφάδι των λέξεων,
που αποκτούν νοήματα
περισσότερα από αυτά
που μπορεί να βάλει ο νους.
Όταν είμαι έτσι, χάνομαι
στο ανύπαρκτο σύμπαν μιας πρότασης
μιας παραγράφου για το τίποτα που λέει τα πάντα
και ψάχνω το τίποτα για να βρω τα πάντα.
Όταν είμαι έτσι,
 γεμίζω
το χώρο με νομίσματα λέξεων
που κατρακυλούν χωρίς θόρυβο την κοιλάδα
του ανατολικού ημισφαιρίου
ψάχνοντας διέξοδο
από την τρέλα των συνάψεων
Όταν είμαι έτσι, ακουμπάω
στο βελούδινο μοιρολόι του χρόνου
που η ποίηση ψάχνει,
και ερευνά την μορφή του.

Κερεντζής Λάμπρος 

πίνακας:  http://leoetbambou.over-blog.com/25-categorie-11958115.html